کنج قفس چو نیـــک بیندیشـــی چون گلشن است مـرغ شکیبــا را

ای دل عبـــث مخـــور غم دنیـا را فـــکرت مکــــن نیـــــامده فردا را

کنج قفس چو نیـــک بیندیشـــی چون گلشن است مـرغ شکیبــا را

بشکاف خاک را و ببیــــن آنـــــگه بی مهــــری زمانــــهی رسـوا را

این دشت، خوابگاه شهیــدانست فرصت شمـــار وقت تـــماشا را

از عمـــر رفتـــه نیـــز شماری کن مشمار جــدی و عقرب و جوزا را

دور است کــــاروان سحـر زینـــجا شمعــی ببایـد این شب یلدا را

در پرده صد هزار سیــه کاریــست این تنـــد سیر گنبـــد خضــرا را

پیونـــد او مجوی که گم کرد است نوشیــــروان و هــرمـــز و دارا را

این جویبـــــار خرد که میبینــــی از جای کنـــده صخرهی صمـا را

آرامشی ببـــخش توانـــــی گــــر این دردمنــــد خاطـــر شیــدا را

افسون فسای افعی شهــــوت را افسار بنـــد مــــرکب ســــودا را

پیونــــد بایــــدت زدن ای عــــارف در بــــاغ دهـر حنــظل و خرمـا را

زاتش بغیـــر آب فـــرو ننشانــــــد ســوز و گـداز و تنــدی و گرما را

پنــــــهان هرگز مینــــتوان کردن از چشم عقـــل قصــهی پیـدا را

دیـــــــدار تیـــــره روزی نابینــــــا عبــرت بس است مــردم بینا را

ای دوست، تا که دسترسی داری حاجـــت بر آر اهــل تمنـــــــا را

زیــراکه جستــــن دل مسکینـــان شایان سعادتی است توانـــا را

از بس بخفتــــی، این تــن آلــوده آلـــــود ایــــــن روان مصفـــــا را

از رفعت از چه با تـو سخن گوینـــد نشناختـــی تو پستی و بـالا را

مریــــم بسی بنـــام بــــــود لکـن رتبت یــکی است مریــم عذرا را

از پروین اعتصامی