در راه زندگانی.....

جوانـــی شمع ره کردم که جویـم زندگانی را نجستــــم زنــدگانی را و گم کردم جوانـــی را

کنـــون با بار پیـــری آرزومنــــدم که برگــــردم به دنبــــال جوانــــی کــــوره راه زنــدگانی را

به یاد یــار دیــرین کاروان گــم کرده را مانــــم که شب در خواب بینــد همــرهان کاروانـی را

بهاری بــود و ما را هم شبابی و شکر خوابی چه غفلت داشتیم ای گل شبیـخون جوانی را

چه بیداری تلخی بـود از خواب خوش مستی که در کامم به زهر آلـــود شهد شادمانــی را

سخن با مـن نمیــگویی الا ای همزبــــان دل خدایــا با که گویـــم شکوه بـی همزبـــانی را

نسیم زلف جانان کو که چون برگ خزان دیده به پــــای سروخــود دارم هوای جانفشانـی را

به چشم آسمانی گردشی داری بـلای جان خدا را بــر مگردان ایـــن بـلای آسمانـــــــی را

نمیری شهریــار از شعر شیــرین روان گفتـن که از آب بقـــــا جوینـــــد عمــــــر جاودانـی را

استادشهریار