مرا هزار امید ست و هـــر هـــــزار تـویــــی

مرا هزار امید ست و هـــر هـــــزار تـویــــی

شروع شــــــادی و پایـــــان انـــتظار تــــویی

بهــارها که ز عمرم گذشت و بی تــو گذشت

چه بود غیـــــر خزانـــها ؟ اگر بهار تـــــویی

دلــــم ز هر چه بـه غیــــر از تـو خالی مانـد

درین سرا تــو بمان ؛ ای که ماندگار تــویـی

شهاب زود گـــذر احظه هـــای بلهوسی ست

ستاره ای کــه بخنـــدد بـه شــــام تار تـــویی

جهانیـان همـــه گـــر تشنـگان خـــــون منند

چه باک زان همه دشمـن که دوستدار تـویی

دلـم صحرای لبــــریـــــز آرزومنـــــــدی سـت

مرا هزار امیـــــد ست و هـر هـزار تـویـــی